alumni awards 2010

Roel VAN BAMBOST

(Gent, 1942) studeerde in 1966 af aan de afdeling televisie.  Hij was en is actief als regisseur, filmrecensent en zanger. 

De carrière van Roel staat volledig in het teken van twee passies, film en muziek.  Na zijn afstuderen, met een studioprogramma rond zijn muzikale kompaan bluesmuzikant.

Roland Van Campenhout, trad hij indienstvande openbare omroep, waar hij tot zijn pensionering in 2003 zou blijven.  Tegelijk startte hij via een muzikale carrière met zijn vrouw als het duo Miek en Roel.

Première, het wekelijkse filmmagazine van de openbare omroep dat gepresenteerd werd door zijn vroegere docent Jo Röpcke, werd mede onder zijn impuls een evergreen van het kleine scherm, door de sobere maar stijlvolle vormgeving en de rustige en toch kritische presentatie.  Tot 1990 stond hij in voor de regie, daarna presenteerde hij zelf. Als presentator had hij al van 1988 tot 1990 Filmspot voor zijn rekening genomen.

Ondertussen kon Roel ook zijn passie voor muziek botvieren met de 4-delige reeks Celluloïd Rock, over het gebruik van rockmuziek in de film.  En presenteerde hij ook Andere Koek, een programma waarin actuele muziek kritisch gewogen werd. Als tiener debuteerde hij al met een groepje dat skiffle en rock’n roll speelde.  Daarna begon zijn professionele muzikale carrière samen met zijn vrouw Miek en met Roland van Campenhout. Eerst met Engelse covers van Bob Dylan en Tom Paxton, later in het Nederlands naar een ander groot voorbeeld, Boudewijn De Groot. Een carrière die in 1975 bekroond werd met een gouden plaat voor vijftigduizend verkochte elpees. En dat met muziek die, helemaal in de geest van de tijd, niet vrijblijvend was, maar politiek en maatschappelijk engagement actief wilde uitdragen.

Vanaf 1996, toen beslist werd Première op te doeken, bleef Roel actief in de filmwereld als recensent, zowel voor radio als voor televisie. Ook na zijn officiële pensionering in 2003 bleef hij de filmactualiteit volgen, onder meer door zijn wekelijkse bijdragen in Het Journaal.  Vandaag belicht hij nog altijd de filmwereld via de regionale televisiezender AVS.  Hij blijft het filmfestival van Gent presenteren en is een actief lid van de Raad van Bestuur. Hij heeft zo een unieke kijk ontwikkeld op bijna een halve eeuw Vlaamse en internationale film en op een grondig veranderde mediacontext.

Als journalist is Roel Van Bambost uit overtuiging een milde criticus, omdat hij zelf door zijn parallelle muzikale carrière ondervonden heeft dat de inspanning van de recensent niet in verhouding staat tot die van de artiest. Maar tegelijk laat hij zijn stem luid horen wanneer de media volgens hem te veel afglijden naar loutere commercie of wanneer internationale filmbedrijven journalisten te veel beschouwen als willoze jaknikkers.

Marijs BOULOGNE

(Hasselt, 1978) studeerde in 2002 af aan de afdeling Dramatische Kunst en volgde een extra meesterjaar vrij atelier, nieuwe media, installaties en interdisciplinair werk.

Tijdens haar opleiding schreef en regisseerde ze Voulez-vous poeper avec môa, Herzschmerz en Picknick, drie stukken over soorten van liefde en leven in oorlogstijd. Samen met Manah Depauw maakte ze ook nog Love Zero Control over God, vrouw-zijn, en extase. Ook bewerkte en regisseerde ze werk van Botho Strauss en Werner Schwab.

Als eindwerk maakte ze met Manah Depauw de voorstelling Endless Medication, die gepresenteerd werd op het KunstenFESTIVALdesarts in 2003 en in datzelfde jaar ook tot de selectie van het Theaterfestival behoorde. Haar tweede eindwerk was de installatie Fuck me dead, rond zelfopoffering en extase, met borduurwerk, performance en video.

Thema’s die in haar eerste werken al naar voren kwamen, zoals vrouwelijke seksualiteit, extase en lust, de grenzen tussen vriendschap en verraad, kinderlijkheid en obsceniteit, zijn steeds aanwezig gebleven. Marijs Boulogne is een duizendpoot en haar cv is daar een reflectie van. Ze zingt of acteert in haar eigen voorstellingen, maar het liefste is ze regisseur en schrijft ze teksten. Ze creëert graag met kinderen en met wie geen acteeropleiding heeft gehad. Haar fantasierijke theatertaal is onalledaags en direct. Binnen een mainstream kader van musical en spektakel weet ze een breed publiek aan te spreken. En ondertussen organiseert ze mee een burlesk festival, is ze op de radio bezig met experimenten van hedendaagse muziek en werkt ze mee aan video’s en cd’s, samen met haar kompanen Manah Depauw, Julia Clever en Jim Denley.

Ben TESSEUR

(Vilvoorde, 1975) kwam na een opleiding aan de academies van Mechelen en Antwerpen in de animatieafdeling van het Rits, waar hij in 1996 afstudeerde.

 Met A Pig Story, zijn eindwerk, gaf hij meteen de richting aan die hij als maker van animatiefilms wou bewandelen.  Stop motion animatie en de ongelimiteerde mogelijkheden, zowel wat fantasie, visuele als dramatische mogelijkheden betreft, werden een constante in zijn werk.

Ben Tesseur werd dan ook - met Steven De Beul - één van de oprichters en drijvende krachten van Beast Animation, een productiefirma die opgericht werd in 2004 en op korte termijn een vaste waarde in de animatiewereld is geworden.  Beast Animation specialiseert zich in stop motion; het animeren van poppen, objecten en zelfs acteurs. De animator en regisseur, zoals Ben zelf, geeft door het spelen met decors, karakters, beweging, kleur en cadrage een ziel aan een geanimeerd object. Ben grijpt hiermee terug naar zijn klassieke opleiding als schilder en beeldend kunstenaar.                                                                                                                          

Ben speelde een sleutelrol in een hele reeks korte en middellange animatiefilms.
Zo  animeerde hij handschoenen voor de middellange film Elegant van Daniel Wiroth, een combinatie van live action en stop motion. En begeleidde en adviseerde hij verschillende regisseurs voor het maken van hun film in de reeks Dicht/vorm van producent SOIL. Hij werkte mee aan verschillende nationale en internationale tv-spots: Mentos, Danio, Oxfam, Volkswagen, Cravandale (UK), Monomur (F),... Ben regisseerde, samen met Steven De Beul, reclamespots waaronder internationale campagnes voor Lotus Speculoos en Paranix (Omega Pharma), en campagnes voor de Nationale Loterij en de Universiteit van Antwerpen.

Naast de publiciteitswereld heeft ook de televisiewereld Ben’s werk ontdekt. Beast Animation maakte reeds de karikaturale poppen van verschillende Bekende Vlamingen voor De show van het jaar en maakte in opdracht van Woestijnvis de begingeneriek van het vorige én huidige seizoen van Man Bijt Hond en het huidige seizoen van De Laatste Show.
Beast Animation speelde een cruciale rol in de productie van de dolkomische langspeelfilm Panique au Village, een stop motion speelfilm geregisseerd door Vincent Patar en Stéphane Aubier. Beast Animation was de Vlaamse co-producent, voorzag de studio en een deel van het team én zorgde voor een uitstekende Vlaamse versie van de film, nl Paniek in het dorp. Hiervoor deed Beast Animation een beroep op Jan Eelen en de voltallige cast van “In de Gloria”. Voor deze zeer grote productie, waar de voorbereiding en opnames een volledig jaar in beslag namen en  waarvoor niet minder dan 1500 plastic figuurtjes manueel werden gemaakt, speelde Ben weerom een zeer centrale rol. Hij ondersteunde en adviseerde het regisseursteam en coördineerde het voltallige team. Na de opnames nam Ben één van de kleinere stemmen voor zijn rekening en stond Jan Eelen bij voor de opnames van de Vlaamse versie. Paniek in het dorp werd door de internationale vakpers positief onthaald en werd in juni 2009 uitgebracht in de Belgische zalen. De film werd geselecteerd voor een massa festivals waaronder Cannes, Toronto, Sao Paulo en Seoul, en viel in de prijzen op de festivals van Angoulême 09 (F), Lund  09 (SW), Sitges 09 (ES), Espinho 09 (P) en won de Gouden Méliès 2009.

Jo VAN HENDE

(Sint Niklaas, 1965) studeerde in 1994 af aan de afdeling film.

Als eindwerk  legde hij een heel persoonlijk project voor, Omtrent de vrouw. Jo opteerde er meteen na zijn afstuderen voor om een zo ruim mogelijke ervaring op te doen in de filmpraktijk.

Zijn palmares opnoemen is dan ook onbegonnen werk.  Men kan zich eerder afvragen welke speelfilms niet op zijn vakmanschap konden rekenen.  Toch enkele titels  en meteen een aanzet tot de geschiedenis van de Vlaamse en Nederlandse film op zich: Antonia, Pauline en Paulette, Blinker en het Bag Bag juweel, Eline Vere, Daens, De Hoogste Tijd, Manneken Pis, Brylcream Boulevard, Het verdriet van België,  De hel van Tanger, De Zaak Alzheimer, Loft, Dossier K.,..... 

Internationaal werd zijn expertise ook gebruikt in de voorbereiding en realisatie van Mission Impossible III en In Bruges.

Ook aan bijzondere televisieseries verleende hij zijn gewaardeerde medewerking : Moeder, waarom leven wij, Terug naar Oosterdonk,  Matroesjka’s, Oud België,… 

Miet MARTENS

(Hasselt, 1961) studeerde in 1983 af aan de afdeling assistentie.

 Als afstudeerproject kiest zij, heel ongewoon voor haar richting,  voor theater en assisteert ze Arne Sierens bij zijn pas opgerichte gezelschap De Sluipende Armoede. Bijna tegelijk ontmoet zij in 1983 op het Rits Jan Fabre naar aanleiding van een project rond zijn performances en dichtwerk. Het wordt het begin van een zeer vruchtbare en heel intense samenwerking die nog altijd voortduurt.

In 1984 organiseert zij mee  de productie en de wereldtournee van De macht der theaterlijke dwaasheden, een der eerste grote theatrale verwezenlijkingen van Jan Fabre.  Vanaf de oprichting van Troubleyn/Jan Fabre, de nieuwe permanente productiestructuur in 1986 is zij de directe artistieke medewerkster in alle mogelijke functies : zij is regie-assistente, dramaturg, zorgt voor vertalingen, tekstpublicaties en bepaalt mee het artistiek beleid. Als artistieke co-ördinator van het gezelschap assisteert zij Fabre in 2005 in zijn functie als curator voor het Festival van Avignon. In 2007 assisteert zij Chantal Akerman bij haar film Femmes d’Anvers en Novembre  voor Fabre’s voorstelling I am a mistake. Voor het merendeel van Fabre’s voorstellingen neemt zij ook de geluidsregie voor haar rekening.

 Als regieassistente en dramaturge begeleidt zij actief zowat ieder creatieproces sinds Das Glas im Kopf wird vom Glas uit 1987 en is haar naam verbonden aan projecten die wereldwijd gewaardeerd worden, ook al zijn ze dikwijls controversieel : Zij was en zij is, zelfs,  The sound of one hand clapping voor en met het Ballet Frankfurt van William Forsythe, Sweet Temptations, De keizer van het verlies, Je suis sang en Histoire des larmes voor de Cour d’Honneur van het Festival d’Avignon, Tannhauser voor De Munt, Requiem fur eine Metamorphose voor de Felsenreitschule Salzburger Festspiele, Orgy of tolerance… en zoveel andere kleinere en grotere projecten.

 Dit immense werk met een uitzonderlijk artiest vat zij zo samen : "Uiteindelijk komt het er op neer dat ik zijn theaterregels, zijn werk onderschrijf.  Niet slaafs, maar ondervragend, kritisch, meedenkend of tegendraads. Ik beschouw het ook als mijn eigen werk, bij iedere voorstelling die ik mee heb gemaakt, ben ik medeplichtig."

Sinds 2008 is zij commissielid  voor Filmlab van het Vlaams Audiovisueel Fonds.