Emy JANSSENS
(Borgerhout, 1926)
Emy Janssens behoorde tot de allereerste lichting van afgestudeerden van het toenmalige Hoger Rijksnstitituut voor Toneel en Cultuurspreiding. Zij studeerde in 1966 af met grote onderscheiding in de afdeling Radio-Televisie. In die periode was het voor televisie- en radiomakers evident dat tenminste een deel van hun carrière zich binnen de openbare omroep zou afspelen. Emy bleef er haar hele loopbaan, maar zij slaagde er zeker in het verschil te maken. Zij was niet alleen de eerste vrouw die afstudeerde in beroepen die toen over het algemeen nog als mannelijk werden beschouwd. Lange tijd was zij ook een van de eerste vrouwelijke regisseurs.
Engagement is een rode draad in haar carrière. In de eerste plaats engageerde zij zich door het maken van programma’s waaruit haar sociale bekommernis kon spreken. Maar ook nam zij in de praktijk het voortouw bij het verdedigen van de belangen van de regisseurs als voorzitter van de regisseursbond. Daarnaast zette zij zich in als docente aan het Rits, en het is mee vanuit haar gedreven zoeken naar betere onderwijsvormen dat de atelierwerking aan het Rits werd geïntroduceerd. Haar positie als vrouw in een mannenbastion en haar brede belangstelling voor geschiedenis leverden televisiepareltjes op zoals de documentaire over De Vrouw in de Middeleeuwen.
Bij de viering van 150 jaar België in 1980 leverde Emy zeer opgemerkte en doorwrochte historische programma’s af over de moderne Belgische geschiedenis. Bovendien realiseerde zij mee Ten Huize Van en werd op die manier een van de pleitbezorgers van levende geschiedenis op televisie. Haar historische belangstelling zorgde ook voor de documentaire serie over de radio tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Met Oponthoud in Verdun (1981), een documentaire met fictiegedeeltes over de Eerste Wereldoorlog in een co-productie met de AVRO, liet zij zich ook opmerken als fictieregisseur.
In 1975 werd Emy Janssens onderscheiden met de Prijs van de Radio- en TV-Kritiek voor haar televisieserie ‘Luister naar de film’.
Ivo VAN HOVE
(Heist-Op-Den-Berg, 1958)
Ivo Van Hove studeert in 1981 af aan de afdeling Toneel van het Rits en begint zijn carrière met zelf geschreven producties (Ziektekiemen, Geruchten, Wilde Heren). Bij de fusie van de gezelschappen AKT en Vertikaal wordt hij artistiek leider van het nieuwe ensemble. In 1990 wordt hij directeur van het Zuidelijk Toneel en sinds 2001 is hij algemeen directeur van Toneelgroep Amsterdam.
Ook buiten deze gezelschappen is Ivo Van Hove actief als gastregisseur. Zo regisseerde hij in opdracht van het Edinburgh International festival, de Biënnale van Venetië, het Holland Festival, de Wiener Festwoche, het Exit Festival Créteil in Lissabon, Parijs, Verona, Hannover, Porto en Rome.
Ook was hij te gast in gerenommeerde theatergezelschappen zoals het Deutsches Schauspielhaus Hamburg (Faces van John Cassavetes en De Vrek van Molière), het Staatstheater Stuttgart en de New York Theatre Workshop, waar hij zich liet opmerken door vernieuwende ensceneringen van Hedda Gabler van Ibsen, De Misantroop van Molière en van ‘onaantastbare’ Amerikaanse auteurs zoals Tennessee Williams (A Streetcar Named Desire) en Eugene O’Neill (More Stately Mansions). Voor deze productie kreeg hij trouwens een Obie Award, een van de hoogste Amerikaanse onderscheidingen op theatergebied.
Bovendien was Ivo Van Hove van 1997 tot 2004 artistiek leider van het Holland Festival, waar hij jaarlijks een selectie van internationaal theater, muziek, opera en dans presenteerde.
Sinds 1998 is Ivo Van Hove ook actief als operaregisseur. Voor de Vlaamse Opera regisseerde hij Lulu van Alban Berg en sinds 2005 is hij bezig met de regie van de integrale Ring der Nibelungen.
En alsof zijn veelzijdigheid nog moest bewezen worden, regisseerde hij voor Joop Van den Ende de musical Rent.
Ivo Van Hove werd naast de Obie Award voor zijn altijd vernieuwende werk onderscheiden met onder andere de Oscar De Gruyterprijs, de Herald Angel en de Arch Angel van het Festival van Edinburgh en de Prsosceniumprijs. Bovendien mag hij zich sinds 2004 Chevalier dans l’Ordre des Arts et des Lettres noemen, voor zijn waardevolle bijdrage aan de ontwikkeling van kunst en cultuur in internationaal verband.
In 2008 draait Ivo Van Hove zijn eerste langspeelfilm Amsterdam.
Anja DAELEMANS
(Willebroek, 1967)
Anja Daelemans studeert in 1993 af aan de afdeling radio en televisie van het RITCS.
Al snel vindt zij haar weg als producente voor film en televisieproducties. In 1996 richt zij haar eigen productiebedrijf op Another dimension of an Idea.In 2000 start Anja Daelemans met het produceren van kortfilms. Faits d’Hiver (regie Dirk Beliën) krijgt meteen een Academy Award nominatie, Oh my God (regie Christoph Van Rompaey) ontvangt de Golden Meliès Award Europe en EX#N°1870-04 (regie Christoph Van Rompaey).Haar eerste langspeelfilm wordt meteen een groot succes. Alias (regie Jan Verheyen) wint de Plateau Box Office Award. Ze co-produceert Off Screen (regie Piet Kuijpers) een co-productie tussen België en Nederland.
In 2006 werkt zij opnieuw samen met regisseur Piet Kuijpers voor de film Dennis P. en produceert ze de prachtige kortfilm Tanghi Argentini (regie Guido Thys) waarvoor ze haar tweede Academy Award nominatie ontvangt in 2008.
Als line producer werkt Anja Daelemans mee aan televisieseries als Ons geluk, Terug naar Oosterdonk, soapseries, multicamerashows, videoclips en bedrijfsfilms. Haar erelijst breidt uit met haar medewerking in Alles moet weg, Team Spirit, Oesje, The sugar Bowl, Le trieur en The last words.
Anja Daelemans bereidt zich momenteel voor op de langspeelfilms Jasper en A Love Supreme, de kortfilms Fifi, Belgian Fries en de documentaire Can Art Change the world?.
Philippe RAVOET
(Leuven, 1961)
Philippe Ravoet studeerde Beeld, Geluid, Montage aan het RITCS (1983).
Hij zet zijn eerste professionele stappen aanvankelijk vooral als sound editor. Zo kan hij in de eerste jaren van zijn carrière werken voor Harry Kümel (Secrets of love, 1986 en Eline Vere, 1991), Mrinal Sen (Genesis 1986), Roland Verhavert (Boerenpsalm 1989), Dominique Deruddere (Wait until spring Bandini, 1989), Robbe De Hert (Trouble in Paradise, 1989), Peter Van Kraaij en Josse De Pauw (Vinaya, 1992), de gebroeders Dardenne (Je pense à vous, 1992) en Stijn Coninx (Daens 1993).
Kort daarna wordt Philippe Ravoet één der meest gevraagde filmmonteurs van ons land. Zijn loopbaan loopt daarbij enigszins parallel aan die van enkele zeer succesvolle Vlaamse regisseurs. Hij monteert eerst de kortfilm van Jan Verheyen A helping hand, 1989 en daarna diens langspeelfilms Boys, 1991, Alias, 2002, Buitenspel, 2005 en Los, 2008. Ook met Erik Van Looy begint de samenwerking met een kortfilm: Yuppies, 1991. Nadien is Ravoet de vaste monteur voor Van Looy met Ad Fundum, 1993, Shades, 1999, De Zaak Alzheimer, 2003 en Loft, 2008. Ravoet monteerde de twee langspeelfilms van Lieven Debrauwer (Pauline en Paulette, 2001 en Confituur, 2004). Ook Dominique Derudderere kon tweemaal op zijn artistieke inbreng rekenen: voor het in Duitsland gedraaide Die Bluthochzeit, 2005 en voor Firmin, 2007.
Philippe Ravoet monteerde o.a. ook Osveta (2001), Windkracht 10 (2006), Vidange Perdue (2006), Dennis van Rita (2006 ), en Ben X (2007), het opvallende debuut van Nic Balthazar.
Het talent van Philippe Ravoet is ook ver buiten Vlaanderen bekend. Voor Gérard Corbiau monteerde hij Le roi danse (2000). Voor Anne Fontaine Entre ses mains (2005). Voor Nour Eddine Lakmari de Noors-Marokaanse film Blikket, 2005, en voor de Nederlander Pieter Kuijpers Dennis P (2007). Ook enkele bekende tv-series werden door Philippe Ravoet gemonteerd: Diamant van Jean Pierre De Decker (1997) en Matroesjka’s (1 en 2) van Marc Punt en Guy Goossens (2005-2008).
Op dit ogenblik monteert Philippe Ravoet Soeur Sourire, de nieuwe film van Stijn Coninx.
Alex CALLIER
(Sint-Niklaas, 1972)
Alex Callier studeert in 1993 af aan de afdeling Beeld Geluid Montage van het RITCS.
Eerst was hij enkele jaren werkzaam als klanktechnicus bij de VRT. Nadien start hij een carrière als muzikant/componist/producer van de groep Hoover. Hun single 2Wicky komt meteen op de soundtrack van Stealing Beauty een film van Bernardo Bertolucci. Dit nummer vindt men ook terug op de soundtrack van o.a. de mock-horrorfilm I know what you did last summer. Alex Callier componeert de muziek voor de film Shades van Erik Van Looy en De kleine prins van Franz Marijnen. Het debuutalbum A New Stereophonic Sound Spectacular kent meteen succes.
In 1997 verandert de naam van de band in Hooverphonic. Op het album Blue Wonder Power Milk staat de tijdloze hit Eden, de popklassieker die op de soundtrack te vinden is van I still know what you did last summer.
In 1999 wint Alex Callier de Zamu-Award voor Beste Producer. Het jaar daarop wordt het derde album The magnificent Tree uitgebracht. Hiermee profileert Hooverphonic zich als een van de belangrijkste Belgische popgroepen en de hit Mad about you wordt door Zamu bekroond als Beste Song. Met The magnificent Tree touren ze doorheen Europa en zijn ze headliner op Rock Werchter.
In 2002 brengt Hooverphonic haar vierde album Hooverphonic presents Jackie Cane uit. De single The World is mine haalt platina in België en sleept de Zamu-award voor beste plaat en beste pop/rockgroep in de wacht. Sit down and listen to Hooverphonic wordt uitgebracht in 2003 gevolgd door More sweet music en No more sweet music. In 2007 viert de groep haar tiende verjaardag met de 10th anniversary Clubtour en komt de plaat The president of the LS Golf Club uit, een album waarin Alex Callier een hulde brengt aan de psychedelica van de jaren zestig.