Pierre DROUOT
(Oudenaarde, 1943)
Pierre Drouot studeert in 1966 af aan de afdeling Film van het HRITCS. 
Aanvankelijk werkt hij samen met zijn studiegenoten Paul en Guido Collet. Ze brengen ophefmakende films uit als Cash? Cash! (1967), L'Etreinte (1968) en Louisa, een woord van liefde (1972).
In 1975 verfilmen Collet en Drouot ook Maria Rosseels' Dood van een non. Pierre Drouot coproduceert Les Lèvres rouges (1971, Harry Kümel) en Rendez-vous à Bray (1971, André Delvaux).
Hij profileert zich vervolgens tot toonaangevend producer met films als Salut en de kost (1974, Patrick Lebon), Mascara (1987, Patrick Conrad), Menuet (naar Louis Paul Boon, 1982, Lili Rademakers), Dagboek van een oude dwaas (1987, Lili Rademakers), het alom geprezen Toto le héros (1991) van Jaco Van Dormael, Harry Clevens Abracadabra (1993), Le Joueur de violon (1994) van Charles Van Damme. Hij verzorgt de productie-ontwikkeling van Raoul Servais' groots animatiefilmproject Taxandria (1994).
Tussen 1979 en 1988 doceert Drouot ook film aan het INSAS. In 2003-2004 geeft hij leiding aan het fictie-atelier bij het Vlaams Audiovisueel Fonds (VAF) en is er vanaf 2004 ook projectcoach. Drouot is ook stichtend lid en beheerder van EAVE (European AudioVisual Entrepreneurs), van het Europees opleidingsprogramma Media I, Media II en Media Plus en van SCALE (het Europees hulpprogramma aan kleine productielanden Media I).
Sinds 2005 is Drouot directeur-intendant van het Vlaams Audiovisueel Fonds. Pierre Drouot is al veertig jaar "un homme incontournable" in de Vlaamse en Waalse filmwereld.
Marc DIDDEN
(Hamont, 1949)
Marc Didden studeert in 1974 af aan de afdeling Toneelregie van het RITCS. 
Tijdens zijn studies is Didden actief als rockjournalist. Hij treedt in dienst bij het radio- en televisieblad Humo en werkt als freelancer bij onder meer Muziekkrant Oor, De Haagse Post, Vrij Nederland en de toenmalige BRT-radio (Omroep Brabant) en -televisie. In die periode laat hij zich opmerken door gedurfde standpunten en zijn zeer gedegen interviews. Begin jaren tachtig beslist Marc Didden om zijn bestaan als rockjournalist op te geven. Hij schrijft en regisseert Brussels by Night (1983). Door z'n nieuwe vertelvorm, -inhoud en -stijl breekt Brussels by Night resoluut met de tot dan toe gangbare Vlaamse film. Op het internationaal filmfestival van San Sebastian wordt Didden bekroond met de prijs van beste, nieuwe regisseur. Na zijn geprezen debuut schrijft en regisseert Marc Didden achtereenvolgens Istanbul (1985), Sailors Don't Cry (1988), Mannen maken plannen (1993) en het drieluik Bruxelles mon amour (2000, met Kaat Beels en Peter Vandekerckhove).
Met regisseur Dominique Deruddere schrijft hij aan de films Crazy love en Hombres Complicados. Didden is ook acteur en bewerkt theaterstukken van onder meer Pinter en Feydeau. Hij is auteur van twee bundels persinterviews Enkele interviews en May I quest you an askion?. Van zijn hand verscheen ook de novelle Liefde is doof.
Sinds een aantal jaren doceert Marc Didden Scenario aan de filmafdeling van de Hogeschool Sint-Lukas Brussel.
Hij is ook scenarist van de recente televisieseries De Kavijaks/Onder de wolken (2005, Stijn Coninx) en Koning van de wereld (2006, Guido Henderickx).
Arne SIERENS
(Gent, 1959)
Arne Sierens studeert in 1981 af aan de afdeling Toneelregie van het RITCS.
Hij start zijn carrière als regieassistent bij een aantal Gentse theaterhuizen (NTG, Arena, Arca). Een tijdlang is hij ook een van de leden van het performancecollectief Parisiana van Eric De Volder. Arne Sierens geniet vooral bekendheid als theaterauteur, maar is toch vooral theatermaker. In 1982 richt hij zijn theatergroep De Sluipende Armoede op. Hoogtepunt in de werking van De Sluipende Armoede is de creatie van Mouchette (1990). De tekst wordt bekroond in binnen- en buitenland en betekent voor Sierens de grote doorbraak. Van 1992 tot 1994 is hij huisschrijver van de Blauwe Maandag Compagnie, met regisseur Johan Dehollander als artistieke vennoot. In die samenwerkingscontext komen Boste, Dozen en het tweeluik De drumleraar en Juffrouw Tania tot stand.
Na zijn vertrek bij de Blauwe Maandag Compagnie vindt hij een artistieke zielsverwant in choreograaf Alain Platel. Samen creëren ze Moeder & Kind (1994), Bernadetje (1996) en Allemaal Indiaan (1999).
In 1995 smeedt Sierens in het Gentse Nieuwpoorttheater een creatieve alliantie met Johan Dehollander en Stef Ampe. Dit resulteert in onder andere Niet alle Marokkanen zijn dieven (2000). Na subsidieperikelen beslissen ze om het DAStheater op te richten en maken er onder meer Martino (2003). Recente producties van Sierens zijn Maria Eeuwigdurende bijstand (2004) en Meiskes en jongens (2005).
Sinds 2006 leidt Arne Sierens zijn eigen gezelschap Compagnie Cecilia. Zijn teksten en voorstellingen zijn populair in Frankrijk, Duitsland en Nederland en hij is een graag geziene gast op het internationaal theaterfestival van Avignon.
Zijn werk valt regelmatig in de prijzen. In 2006 ontving hij nog de Nederlandse Hustinxprijs voor Dramaschrijfkunst.
Toon LOENDERS
(Heusden, 1958)
Toon Loenders studeert in 1983 af aan de afdeling Animatiefilm van het RITCS.
Als animator werkt hij voor de productiehuizen Pen-Film en Graphoui. Hij verleent zijn medewerking aan Jef Cassiers' Jan zonder vrees (1984). Hij realiseert videoclips voor Split Second en Robert Wyatt. Loenders is de oprichter van productiehuis Kladaradatsch! nv. Als regisseur en animator verzorgt hij de projectontwikkeling (in ruimtelijke animatie) van begingenerieken alsook de volledige look van heel wat succesvolle Vlaamse televisieprogramma's : Het Huis van wantrouwen, NV De wereld, De Droomfabriek, Vlaanderen vakantieland, Morgen Maandag en Onvoorziene omstandigheden.
Toon Loenders werkt als regisseur en production designer voor de productiehuizen Toonbeeld, Woestijnvis en Kanakna.
Als docent ruimtelijke animatie en animatiefilmtechnieken is hij verbonden geweest aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (KASK) te Gent en aan het RITS te Brussel.
Toon Loenders is ook fotograaf (Behind The Scenes) en schilder (Heads). Hij bereidt momenteel de televisieserie Made on Monday voor.
Erik VAN LOOY
(Antwerpen, 1962)
Erik Van Looy studeert in 1987 af aan de afdeling Film van het RITCS.
Na zijn studies is hij meer dan tien jaar actief als regisseur, researcher en tekstschrijver voor film- en kunstmagazines van de BRT(N)-televisie (Première, Moviola en Ziggurat). Tegelijkertijd is hij vaste filmmedewerker voor P-magazine en Flair en losse filmmedewerker voor Knack, Andere Sinema, De Morgen en Het Volk.
Van Looy draait een vijftal kortfilms, waaronder Dr. Tritsmans (1988) en het geprezen Yuppies (1991).
In 1993 realiseert hij zijn eerste langspeelfilm Ad Fundum.
Vanaf 1996 regisseert hij ook televisiefictie (de succesvolle reeks Windkracht 10) en het gelauwerde spelprogramma De Mol (1999-2000).
In 1999 maakt hij Shades, een internationaal filmproject met in de hoofdrollen Jan Decleir en Mickey Rourke. Het voorlopige hoogtepunt in de regiecarrière komt er met De Zaak Alzheimer (2003). De film geniet een waar publiekssucces en wordt bekroond met Joseph Plateau Awards voor beste film, beste scenario en beste regie. De film oogst ook internationale bijval en het levert Van Looy directe contacten op met Hollywood.
Sinds enkele jaren is Erik Van Looy razend populair als televisiepresentator en gastheer van De Slimste mens ter wereld en De Pap